Biografies lingüístiques

Textos per a la sostenibilitat lingüística

Tag Archive 'llengües'

Des 12 2008

Les meves llengües

Posted in General |

Em dic Aizea i sóc de Vitoria-Gasteiz, una ciutat al País Basc. Tinc 22 anys i estudio un màster d’integració europea a la UAB. Fa uns 3 mesos que me’n vaig anar a viure a Barcelona, però ja coneixia la ciutat abans d’arribar. Actualment parlo 5 llengües. M’agrada força aprendre idiomes, perquè crec que ajuda a la integració en qualsevol lloc. És important per la comprensió de la cultura de les diferents països, a més, és un factor molt útil per la comunicació i la integració amb altres. Las llengües són una font de multiculturalidad i donen recursos per el dia a dia.

La meva llengua materna és el castellà. Els meus pares parlen només aquesta llengua i un poc d’èuscara, però no lo suficient. Als 3 anys vaig començar a la escola i hi vaig aprendre èuskar. He estudiat tota la meva en aquesta llengua i aquest curs és el primer que estudio a castellà i anglès. Al principi era molt rar però ja m’he acostumbrat. Parlo amb els meus amics i amb tota la gent que conec en èuskar, per això únicament parlo castellà a casa meva (i amb la gent que no sap èuscara, clar). Quan tenia 8 anys comencí a aprendre anglès a la escola. És un idioma molt útil però crec que és molt massificat i la gent pensa que amb aquest llengua pot anar a qualsevol lloc. Jo sóc totalment contrària a aquesta opinió i penso que només és un recurs més. Es interessant aprendre totes les llengües a més del anglès. Als 17 anys vaig començar a aprendre alemany i és una llengua que m’agrada molt. És la segona que més m’agrada parlar, perquè té estructures molt riques i interessants. Es una mica més difícil que l’anglès, però penso que només és qüestió de temps.

Des de fa 3 mesos estudio català al Servei de Llengües a la UAB i es una llengua molt interessant. Ara entendo millor la cultura i les tradicions catalanes. M’agraden molt i a vegades són molt divertides, com “el caganer”. A més, és una llengua amenaçada i és important parlar aquestes llengües.

La llengua que més m’agrada parla, clar, és l’èuskar, perquè és tresor del meu país. Molta gent diu que és difícil parlar-ho, però jo repeteixo, només és qüestió de temps!


No hi ha comentaris

Oct 08 2008

Unha biografía lingüística… e algo “máis”.

Posted in General |

Pois ben, a miña biografía lingüística comeza co Castelán e co Galego, que son as miñas dúas linguas maternas nas que fun educado dende pequeno e nas cales, polo tanto, son capaz de expresarme en tódolos ámbitos.

A partires dos cinco anos comecei a asistir (máis por obriga que por gusto) a clases de Inglés nunha academia especializada nesta lingua. Así foi como pouco a pouco fun adquirindo competencia na miña primeira lingua estranxeira.

A miña experiencia nesta aprendizaxe dime que cando chegas a un punto no que máis ou menos podes expresarte, todo se fai moitísimo máis ameno e comezas a usar a lingua todo o que podes. Grazas a esta aprendizaxe tiven xa nos meus 17 anos a oportunidade de facer viaxes de idiomas a países como Inglaterra, Irlanda e Canadá, así como visitar coma turista algún outro país europeo. Son consciente de que non habería aproveitado todas estas viaxes se non tivese ese coñecemento do Inglés. Nelas tiven a oportunidade de ter contacto con outras culturas. No primeiro, que foi a Irlanda nos meus 15 anos fixen amigos da China, do Xapón e de Alemaña, cos que aínda hoxe teño contacto. Este contacto implica unha serie de intercambio de opinións e de costumes moi contrastadas e que teñen un valor incalculable. A cultura que máis me gustou coñecer polas súas diferenzas foi a Árabe, ao ter como compañeiro en Canada a un rapaz de Arabia Saudí.

A parte de todo este abraiante intercambio sociocultural, sobre todo ao principio da viaxe, as situacións obríganche a desenvolver outras capacidades como a autonomía persoal e, unha moi importante, a capacidade comunicativa máis alá do que é a lingua. Cando non sabes algunha palabra sempre intentas expresalo con xestos, sons… xeitos de comunicación non verbal que ao mesmo tempo están a axudarte co proceso de aprendizaxe da lingua. Este me parece un tema moi interesante.

Por todos estes motivos penso que viaxar a países onde se fala de xeito nativo a lingua que queres aprender é fundamental. Non só pola competencia linguística se non tamén pola cultural. Axuda a que coñezas a relación lingua – cultura que sempre se produce. E no caso de España aínda máis. Non teño ningunha dúbida de que, por moito en que se emperren algúns en negalo, a cultura galega ten moito que ver co noso idioma, así como a cultura vasca ten moito que ver co idioma Vasco e o Catalán coa cultura catalá. Polo tanto opino que non é o mesmo ser competente lingüisticamente que culturalmente, aínda que tampouco o considero obrigatorio. Podes aprender unha lingua (por necesidade ou pracer) e non introducirte na súa cultura polas razóns que consideres oportunas.

Seguindo a miña biografía linguística, todas estas viaxes impulsadas polo inglés leváronme a interesarme por outras linguas como pode ser o Xaponés ou o Chinés, dos que teño tamén coñecementos básicos. E todo isto axudoume a que agora, ao trasladarme a Cataluña, o “shock” que se produce ao ter cambios significativos na túa rutina (cambiar de Castelán a Catalán, o cambio de costumes…) me afecten moito menos e que incluso me cheguen a gustar. Isto é fundamental, o estar cómodos nunha cultura. O ver mundo sempre fai que te adaptes moito máis rapidamente a diversos tipos de situacións.

No futuro gustaríame viaxar máis. Pero con outro concepto totalmente distinto ao que se entende por viaxar. Xa vin moita Europa e moita América do norte. Demasiadas similitudes. Agora toca ver a outra cara da moeda. Que pode que faga chorar, ou que faga tristura, pero como lle escoitei a un profesor meu, non só quero viaxar para aprender, se non tamén para “desaprender”.

Un pracer compartir convosco.


No hi ha comentaris