Biografies lingüístiques

Textos per a la sostenibilitat lingüística

Archive for Octubre, 2008

Oct 20 2008

La recibida cultural y lingüística

Posted in General |

He llegado a Barcelona hace unos pocos meses con el objeto de estudiar en la UAB. Desde entonces, me he sentido muy cómodo y en ningún momento he percibido que las diferencias culturales hayan sido una barrera que deba saltar. Soy argentino, y desde un principio las personas se han mostrado muy simpáticas y respetuosas de mi cultura, a la vez que me han permitido ir conociendo la suya de una manera amena. Pienso que lo importante es mantener una actitud positiva y abierta.

Por otro lado, creo que un modo natural de introducirse en la cultura de un pueblo es a través de su lengua, y por esta razón, ya venía con la idea de hacer los cursos que sean necesarios para poder comunicarme con las personas de aquí en su propio idioma. También el amor que la gente profesa aquí por su lengua ha sido una motivación extra. Es un sentimiento muy particular que en la mayoría de los casos no se torna excluyente. Claro que hay excepciones, pero en lo que a mi respecta, han sido las menos.

Desde mi punto de vista, el catalán es una lengua muy bonita, y al ser una lengua románica no la he sentido muy lejana. En general me cuesta mucho aprender otras lenguas, pero en la UAB brindan muchísimas facilidades, facilidades que van desde un pequeño libro con frases útiles hasta cursos básicos gratuitos. También el contacto cotidiano con el idioma hace que sea mucho más sencillo su aprendizaje.


No hi ha comentaris

Oct 08 2008

Unha biografía lingüística… e algo “máis”.

Posted in General |

Pois ben, a miña biografía lingüística comeza co Castelán e co Galego, que son as miñas dúas linguas maternas nas que fun educado dende pequeno e nas cales, polo tanto, son capaz de expresarme en tódolos ámbitos.

A partires dos cinco anos comecei a asistir (máis por obriga que por gusto) a clases de Inglés nunha academia especializada nesta lingua. Así foi como pouco a pouco fun adquirindo competencia na miña primeira lingua estranxeira.

A miña experiencia nesta aprendizaxe dime que cando chegas a un punto no que máis ou menos podes expresarte, todo se fai moitísimo máis ameno e comezas a usar a lingua todo o que podes. Grazas a esta aprendizaxe tiven xa nos meus 17 anos a oportunidade de facer viaxes de idiomas a países como Inglaterra, Irlanda e Canadá, así como visitar coma turista algún outro país europeo. Son consciente de que non habería aproveitado todas estas viaxes se non tivese ese coñecemento do Inglés. Nelas tiven a oportunidade de ter contacto con outras culturas. No primeiro, que foi a Irlanda nos meus 15 anos fixen amigos da China, do Xapón e de Alemaña, cos que aínda hoxe teño contacto. Este contacto implica unha serie de intercambio de opinións e de costumes moi contrastadas e que teñen un valor incalculable. A cultura que máis me gustou coñecer polas súas diferenzas foi a Árabe, ao ter como compañeiro en Canada a un rapaz de Arabia Saudí.

A parte de todo este abraiante intercambio sociocultural, sobre todo ao principio da viaxe, as situacións obríganche a desenvolver outras capacidades como a autonomía persoal e, unha moi importante, a capacidade comunicativa máis alá do que é a lingua. Cando non sabes algunha palabra sempre intentas expresalo con xestos, sons… xeitos de comunicación non verbal que ao mesmo tempo están a axudarte co proceso de aprendizaxe da lingua. Este me parece un tema moi interesante.

Por todos estes motivos penso que viaxar a países onde se fala de xeito nativo a lingua que queres aprender é fundamental. Non só pola competencia linguística se non tamén pola cultural. Axuda a que coñezas a relación lingua – cultura que sempre se produce. E no caso de España aínda máis. Non teño ningunha dúbida de que, por moito en que se emperren algúns en negalo, a cultura galega ten moito que ver co noso idioma, así como a cultura vasca ten moito que ver co idioma Vasco e o Catalán coa cultura catalá. Polo tanto opino que non é o mesmo ser competente lingüisticamente que culturalmente, aínda que tampouco o considero obrigatorio. Podes aprender unha lingua (por necesidade ou pracer) e non introducirte na súa cultura polas razóns que consideres oportunas.

Seguindo a miña biografía linguística, todas estas viaxes impulsadas polo inglés leváronme a interesarme por outras linguas como pode ser o Xaponés ou o Chinés, dos que teño tamén coñecementos básicos. E todo isto axudoume a que agora, ao trasladarme a Cataluña, o “shock” que se produce ao ter cambios significativos na túa rutina (cambiar de Castelán a Catalán, o cambio de costumes…) me afecten moito menos e que incluso me cheguen a gustar. Isto é fundamental, o estar cómodos nunha cultura. O ver mundo sempre fai que te adaptes moito máis rapidamente a diversos tipos de situacións.

No futuro gustaríame viaxar máis. Pero con outro concepto totalmente distinto ao que se entende por viaxar. Xa vin moita Europa e moita América do norte. Demasiadas similitudes. Agora toca ver a outra cara da moeda. Que pode que faga chorar, ou que faga tristura, pero como lle escoitei a un profesor meu, non só quero viaxar para aprender, se non tamén para “desaprender”.

Un pracer compartir convosco.


No hi ha comentaris